Η πρώτη haute couture συλλογή του Jonathan Anderson για τον οίκο Dior έφτασε γεμάτη με ιστορία, αλλά ταυτόχρονα με κάτι απολύτως νέο. Παρουσιασμένη στο Musée Rodin, η επίδειξη για την Άνοιξη 2026 σηματοδότησε την πρώτη του είσοδο στον κόσμο της υψηλής ραπτικής.
Όπως και στο ντεμπούτο του στη γυναικεία ready-to-wear συλλογή του οίκου, ο Anderson στράφηκε στους πιο ιερούς κώδικες του Dior. Η εμβληματική κλεψύδρα, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από τον ίδιο τον Christian Dior το 1947, επανεμφανίστηκε εδώ με τη μορφή φορεμάτων με σχεδόν εύπλαστη αίσθηση. Πιέτες τυλίγονταν γύρω από το σώμα, που φούσκωναν και συρρικνώνονταν καθώς τα μοντέλα κινούνταν.
Αυτή η αίσθηση της αφής διαπερνούσε ολόκληρη τη συλλογή. Ο Anderson άντλησε έμπνευση από το έργο της κεραμίστριας Dame Magdalene Odundo, γεννημένης στην Κένυα και εγκατεστημένης στη Βρετανία, της οποίας τα σπειροειδή αγγεία επηρέασαν τόσο τις σιλουέτες όσο και τον ρυθμό της επίδειξης. Τα φορέματα καμπύλωναν και διόγκωναν σαν πήλινα σκεύη, ενώ οι επιφάνειες έμοιαζαν λειασμένες ή τεντωμένες, σαν να είχαν διαμορφωθεί στο χέρι πάνω σε τροχό κεραμικής.
Η φύση, διαχρονικά κεντρική στην ταυτότητα του Dior, αποτέλεσε ακόμη μία βασική αναφορά, φιλτραρισμένη όμως μέσα από τον φακό του Anderson. Πέταλα σχημάτιζαν πυκνές υφές, ενώ τα στελέχη καμπύλωναν γλυπτικά πάνω στους ώμους και κατά μήκος των στριφωμάτων. Σε μία από τις πιο συμβολικές στιγμές του show, κυκλάμινα, εμπνευσμένα από ένα μπουκέτο που είχε χαρίσει στον Anderson ο προκάτοχός του John Galliano, τοποθετήθηκαν στο αυτί σαν σκουλαρίκια, δεμένα με μεταξωτές μαύρες κορδέλες.
Σε άλλα σημεία, ο Anderson αναγνώρισε το παρελθόν του Dior με διακριτικότητα. Ένα λιτό μαύρο Bar jacket, απαλλαγμένο από περιττές λεπτομέρειες, παρέπεμπε στην αυστηρή ακρίβεια της μεσοπολεμικής ραπτικής του Christian Dior, ενώ ρευστά βραδινά φορέματα αντηχούσαν διακριτικά τον πιο ρομαντικό τρόπο ντραπαρίσματος του Galliano. Ακόμη και τα πιο αυστηρά, μινιμαλιστικά σύνολα έφεραν υπαινιγμούς από την περίοδο του Simons. Αντί να βασίζονται στη νοσταλγία, αυτές οι αναφορές έμοιαζαν σκόπιμες και σύγχρονες, αντιμετωπίζοντας την couture ως κάτι που χτίζεται με τον χρόνο, όχι ως κάτι που ξαναγράφεται από την αρχή.
Launchmetrics.com/Spotlight
