Η «NTISNEY» της Εύας Πολιτάκη είναι το μουσικό, αστικό παραμύθι που έχουμε ανάγκη σήμερα

Η ανερχόμενη τραγουδίστρια μιλάει για το νέο της άλμπουμ, τη δύναμη της σύνδεσης και όσα θέλει να κατεδαφίσει ανεβαίνοντας πάνω σε «Ερπύστριες».

από την Ναταλί Σαϊτάκη

30/04/2026

Το ραντεβού μας έγινε τηλεφωνικά και όχι «στο τέλος του κόσμου», όπως λέει ένα από τα τραγούδια του EP με τον αινιγματικό τίτλο «NTISNEY». H Εύα Πολιτάκη, στην άλλη άκρη της γραμμής, μιλούσε τραγουδιστά – ή τραγουδούσε μιλώντας – για το σημείο από όπου ξεκίνησε η επαγγελματική ενασχόλησή της με τη μουσική, τις καλλιτεχνικές επιρροές της και το ποια είναι η δική της «NTISNEYLAND».

Αισθάνθηκα αμέσως οικειότητα με την Εύα, λόγω του κοινού τόπου καταγωγής μας και του παρόμοιου σημείου εκκίνησης από το οποίο αγαπήσαμε τη μουσική. Η Κρήτη και η συμμετοχή σε χορωδία, λοιπόν, είναι δυο πράγματα για τα οποία θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες, όπως και η απόφαση που πήρε στα 17 της να αφήσει τον τόπο της και να έρθει στην Αθήνα, για να ξεκινήσει από το μηδέν. Μόλις τελείωσε το σχολείο, διέσχισε το μισό Αιγαίο, μετακόμισε επίσημα στην πρωτεύουσα κι άρχισε μαθήματα φωνητικής, τα οποία εξέλιξε με διάφορους τρόπους έχοντας εξασκηθεί στο πλευρό και σπουδαίων σύγχρονων ελληνικών φωνών, όπως αυτή της Νατάσας Μποφίλιου. Στο μεταξύ, έκανε μαθήματα θεάτρου και συμμετείχε σε διάφορες performances που συνδύαζαν διαφορετικά είδη τέχνης.

Λίγο καιρό μετά έβγαλε το πρώτο της προσωπικό single, Λάπτοπ, σε μουσική και στίχους του Σέργιου Βούδρη, με τον οποίο συνεργάζεται και στο EP (extended play) της, το οποίο κυκλοφόρησε τον περασμένο Δεκέμβριο και θα παρουσιαστεί επίσημα στον Σταυρό του Νότου, στις 4 Μαΐου.

View this post on Instagram

A post shared by Eua Politaki (@eua_politaki)

Ο ήχος της είναι pop, με στοιχεία ηλεκτρονικής μουσικής και μια έντεχνη προσέγγιση στα φωνητικά και την ενορχήστρωση, που αναδίδει μια τρυφερότητα που αποζητάμε συχνά στη σύγχρονη ελληνική μουσική σκηνή. Οι στίχοι σκιτσάρουν συναισθήματα, ανθρώπινες σχέσεις, σκέψεις και προσωπικά μυστικά σε ένα αστικό τοπίο που προσαρμόζεται στις ανάγκες του κάθε ακροατή και η ερμηνεία τους, ταυτόχρονα εύθραυστη αλλά και αποφασιστική, δημιουργεί ένα ηχητικό περιβάλλον εσωστρεφές, διανθισμένο με μικρές εκρήξεις διαλόγου με τον Άλλο, με ξένες καρδιές, ακόμα και με το κενό.

Η κουβέντα μας ξεκινάει από την εμπειρία της επαρχίας:

– Πες μου δυο λόγια για τις μουσικές σπουδές σου. Συνδέονται καθόλου με το γεγονός ότι στην επαρχία έχουμε περιορισμένα πράγματα να κάνουμε και συχνά αναζητούμε διαφυγές;

Τώρα που μου το είπες το σκέφτηκα αυτό για την επαρχία. Περίεργο, γιατί συνήθως σκέφτομαι πολύ και αναλύω στιγμές και καταστάσεις. Δεν είχα κάνει συνειδητά τη σύνδεση. Ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη μουσική και το τραγούδι από τη Β’ δημοτικού, όταν ο δάσκαλος της μουσικής μέ έβαλε στη χορωδία. Θυμάμαι πολύ έντονα να περιμένω κάθε εβδομάδα το Σάββατο για την πρόβα.

Άκουγα σχεδόν κάθε μέρα τα τραγούδια που μαθαίναμε και πήγαινα πάντα νωρίτερα, για να μοιράσω τους φακέλους με τους στίχους και να μπω σε έναν κόσμο που τότε μου έβγαζε νόημα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Στο σχολείο δεν είχα ποτέ την ίδια συνέπεια.

– Ασχολήθηκες με μορφές τέχνης που αγκαλιάζουν τη μουσική και αναδεικνύονται μέσα από αυτή. Ποιο ήταν το σημείο όπου αποφάσισες ότι αυτό είναι που θέλεις να κάνεις επαγγελματικά;

Δεν μπορώ να πω ότι υπήρξε ένα συγκεκριμένο «κλικ», αλλά μία συνεχόμενη διαδικασία. Όσο ασχολούμουν με τη μουσική και τις μορφές γύρω της, ένιωθα ότι όλα γίνονται περισσότερο φυσικά
και ουσιαστικά. Επιπλέον όταν κατάλαβα πως υπάρχει συνέπεια και εξέλιξη από τη μεριά μου ένιωσα μια σιγουριά ότι θα μπορούσα να το υποστηρίξω επαγγελματικά.

– Ποιες είναι οι μουσικές και άλλες καλλιτεχνικές επιρροές σου; Χωρίς να σε προκαταλάβω, μού βγάζεις στιχουργικά και μελωδικά μια αίσθηση ανάμεσα σε Κόρε.Ύδρο, Pan Pan και Σκιαδαρέσες.

Πράγματι βρίσκω κάτι δικό μου σε όλους οσους ανέφερες! Η Λένα Πλάτωνος, η Αρλέτα, η Τάνια Τσανακλίδου και οι Κόρε.Ύδρο. είναι απ’ τους αγαπημένους μου και σίγουρα με έχουν επηρεάσει καλλιτεχνικά και αισθητικά.

– Αν κάποιος σε ακούσει για πρώτη φορά, τι είναι αυτό που θέλεις να του μείνει;

Η σύνδεση του ίδιου με το τραγούδι. Μόνο έτσι συνδεόμαστε και μαζί.

– Ποια είναι η δική σου «Ντίσνεϊλαντ»;

Η σκηνή. Με ιντριγκάρει και με ενθουσιάζει. Νιώθω σαν μικρό παιδί όταν βρίσκομαι εκεί.

– Λες ότι ξεχωρίζεις το τραγούδι «Ερπύστριες». Υπάρχει κάτι πάνω από το οποίο θα ήθελες εσύ να περάσεις με ερπύστριες – μεταφορικά μιλώντας;

Θα ήθελα να περάσω πάνω από όλα αυτά, που με κάνουν να μικραίνω μέσα μου, πριν καν προσπαθήσω.

– Σε ποιες στιγμές θέλεις να σε τραγουδάει ο κόσμος; Πότε θεωρείς ότι έχεις πετύχει τον σκοπό σου, όταν πατάει play ο άλλος;

Όταν κάποιος πατάει play και καταφέρνει να βρεθεί εκεί που θέλει, όπου κι αν είναι αυτό. Αυτό για μένα είναι αρκετό. Δεν λέω όχι και στο replay βέβαια.

Η Εύα, εκτός από ταλέντο, έχει και πολύ χιούμορ, πράγμα που φαίνεται και στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram, όπου διακωμωδεί μεταξύ άλλων και την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ξεκούρδιστη κιθάρα της, το άγχος της κάθε ηχογράφησης, αλλά και την αγωνία για το πόσος κόσμος θα εμφανιστεί στο εκάστοτε live της.

View this post on Instagram

A post shared by Eua Politaki (@eua_politaki)

Αν πάντως κλείσεις λίγο τα μάτια σου και πατήσεις play στη μουσική της, θα ακούσεις μια γυναικεία φωνή της οποίας την πορεία θα θέλεις σίγουρα να παρακολουθήσεις, εντοπίζοντας αμέσως το δρόμο μιας νέας καλλιτέχνιδας προς την ωριμότητα, τις στιγμές που σου θυμίζουν τον δικό σου νεότερο εαυτό και που σε εμπνέουν να συνεχίσεις να αποζητάς και να επιδιώκεις την εκπλήρωση των ονείρων σου.

Το νέο ραντεβού μας με την Εύα δεν είναι και πάλι στο «τέλος του κόσμου», όπως τραγουδάει στις «Ερπύστριες», αλλά στον Σταυρό του Νότου, όπου έγκυρες πληροφορίες λένε πως θα παρακολουθήσουμε μια σκηνική εμπειρία ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, μια «συμμορία ηρώων» που θα ανεβεί στη σκηνή για να χτίσει έναν νέο κόσμο από την αρχή.