Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε –είτε μιλάμε στους άλλους είτε στον εαυτό μας– έχουν μεγαλύτερη δύναμη απ’ ό,τι φανταζόμαστε. Μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε, να περιορίσουν ή να ανοίξουν τις επιλογές μας και τελικά να καθορίσουν το πώς αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα και ειδικό σε θέματα εργασιακής συμπεριφοράς Daniel Pink, μικρές αλλαγές στο λεξιλόγιό μας μπορούν να «επαναπρογραμματίσουν» τον εγκέφαλο προς μια πιο δημιουργική και αισιόδοξη κατεύθυνση. Και η νευροεπιστήμη φαίνεται να συμφωνεί.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ακολουθούν τρεις απλές αλλά ουσιαστικές αλλαγές που μπορούν να κάνουν τη διαφορά:
1. Από το «Τι πρέπει να κάνω;» στο «Τι θα μπορούσα να κάνω;»
Η λέξη «πρέπει» δημιουργεί πίεση και περιορίζει τη σκέψη σε μία “σωστή” επιλογή. Αντίθετα, το «θα μπορούσα» ανοίγει τον δρόμο σε περισσότερα σενάρια και λύσεις.
Όταν ρωτάμε «τι θα μπορούσα να κάνω;», επιτρέπουμε στον εαυτό μας να δει όλες τις πιθανότητες, χωρίς άγχος ή αυστηρούς περιορισμούς. Και αυτό είναι συχνά το πρώτο βήμα για να βρούμε την καλύτερη λύση.
2. Από το «Πρέπει να…» στο «Έχω την ευκαιρία να…»
Η αλλαγή αυτή σχετίζεται με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την καθημερινότητά μας. Ο νευροεπιστήμονας Josh Davis προτείνει να αντικαθιστούμε το «πρέπει» με μια πιο θετική διατύπωση.
Για παράδειγμα, αντί για «πρέπει να κάνω μια δύσκολη παρουσίαση», μπορούμε να πούμε «έχω την ευκαιρία να κάνω μια παρουσίαση». Η διαφορά είναι ουσιαστική: από την υποχρέωση περνάμε στην επιλογή και από την πίεση στην ευγνωμοσύνη.
Ακόμη και σε μικρές, καθημερινές υποχρεώσεις, αυτή η αλλαγή μπορεί να μεταμορφώσει τη διάθεσή μας.
3. Προσθέστε τη λέξη «ακόμα»
Ίσως η πιο απλή αλλά και πιο δυνατή αλλαγή. Το «δεν μπορώ να το κάνω» ακούγεται τελικό και αποθαρρυντικό. Το «δεν μπορώ να το κάνω ακόμα» αφήνει χώρο για εξέλιξη.
Με μία μόνο λέξη, η αποτυχία μετατρέπεται σε διαδικασία μάθησης. Υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας ότι η πρόοδος είναι θέμα χρόνου και προσπάθειας, όχι ταλέντου ή τύχης.
