Η Tal Anderson, που πολλοί από εμάς γνωρίσαμε στον ρόλο της Becca King στο «The Pitt», αλλά είχε προηγηθεί η συμμετοχή της στο «Atypical», μετά την υποψηφιότητά της για Emmy για την ερμηνεία της στο ιατρικό δράμα έδωσε μια συνέντευξη στο People όπου μίλησε για τη διάγνωσή της με αυτισμό όταν ήταν παιδί και για τις αμφιβολίες που είχε για τον εαυτό της, για πολλά χρόνια.
«Σχεδόν μέχρι τα τέσσερα χρόνια μου δεν είχα μιλήσει. Υπήρχε μια αρκετά μεγάλη λίστα ανθρώπων που έλεγαν στους γονείς μου και σε εμένα, σε όλη τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας μου, ότι δεν θα μιλούσα ποτέ ή ότι δεν θα τελείωνα το σχολείο ή ότι δεν θα πήγαινα στο πανεπιστήμιο. Αυτή η λίστα περιλάμβανε δασκάλους, γιατρούς και συμμαθητές μου».
«Σχεδόν μέχρι τα τέσσερα χρόνια μου δεν είχα μιλήσει. Υπήρχε μια αρκετά μεγάλη λίστα ανθρώπων που έλεγαν στους γονείς μου και σε εμένα, σε όλη τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας μου, ότι δεν θα μιλούσα ποτέ ή ότι δεν θα τελείωνα το σχολείο ή ότι δεν θα πήγαινα στο πανεπιστήμιο»
Όπως συνεχίζει: «Βρίσκομαι τώρα εδώ γιατί δεν άκουσα ποτέ τίποτα από όλα αυτά. Ανέκαθεν με πάθιαζε η αφήγηση. Νομίζω ότι μέρος της ικανότητάς μου να συνεχίζω προέρχεται από την προσωπικότητά μου και από την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση που η οικογένειά μου με βοήθησε να χτίσω. Αλλά σε μεγάλο βαθμό ήταν και η εργασιακή ηθική μου. Ήξερα τι ήθελα και απλά συνέχιζα να δουλεύω».
Στο πολυβραβευμένο «The Pitt» υποδύεται την αδερφή της Dr Melissa King (Taylor Dearden), η οποία είναι επίσης αυτιστική. Θεωρεί την υποψηφιότητά της για Emmy «το πιο εκπληκτικό προσωπικό ορόσημο. Μου φαίνεται σαν ψέμα. Πέρα από την ευτυχία που αισθάνομαι προσωπικά ως ηθοποιός, η αναγνώριση του συγκεκριμένου ρόλου και χαρακτήρα και η ιστορία της σημαίνουν πολλά για την κοινότητα των αυτιστικών και ανάπηρων ατόμων. Η πραγματική τιμή είναι που μου δόθηκε η ευκαιρία να ζωντανέψω αυτόν τον χαρακτήρα».
Μέσα από την ερμηνεία της Becca ελπίζει να δείξει σε άλλους ότι «οι ανάπηροι είναι άνθρωποι και έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων για τη δική τους ζωή». Θέλει επίσης να δώσει έμφαση «στη σχέση αλληλοεξάρτησης» ανάμεσα στις δύο αδερφές της σειράς. «Καθεμία φέρνει στη σχέση τις δικές της δυνάμεις και τη δική της υποστήριξη. Νοιάζονται η μία για την άλλη, η καθεμία με τον δικό της τρόπο».
«Πέρα από την ευτυχία που αισθάνομαι προσωπικά ως ηθοποιός, η αναγνώριση του συγκεκριμένου ρόλου και χαρακτήρα και η ιστορία της σημαίνουν πολλά για την κοινότητα των αυτιστικών και ανάπηρων ατόμων».
Ανάμεσα στους ανθρώπους που την έχουν υποστηρίξει περισσότερο στη δική της διαδρομή είναι η μητέρα της, «η οποία με βοηθάει πάρα πολύ στη δουλειά και στην καριέρα μου. Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς εκείνη. Αλλά χάνει την όραση από το ένα μάτι της και έχει πολλά να αντιμετωπίσει, οπότε τη βοηθάω κι εγώ όπως μπορώ, για παράδειγμα διαβάζοντάς της τα μενού τη νύχτα, τέτοια πράγματα».
Θα ήθελε να δει περισσότερους αυτιστικούς χαρακτήρες στην οθόνη. «Το φάσμα των αυτιστικών ιστοριών και οπτικών μέσα στην κοινότητα είναι πολύ ευρύ. Και ο μόνος τρόπος να δώσουμε φωνή σε όσους δεν εκπροσωπούνται είναι να αφηγηθούμε αυτές τις ιστορίες. Θα ήθελα να δω συζητήσεις για την εκπροσώπηση να αρχίσουν να περιλαμβάνουν χαρακτήρες πέρα από τα στερεότυπα: που διαγνώστηκαν αργότερα στη ζωή τους, που είναι παντρεμένοι με παιδιά ή που προέρχονται από διαφορετικές εθνικότητες».
