Αν δεν είμαστε control freaks, σίγουρα θα μας έχει τύχει κάποια στιγμή να αναβάλουμε μία γραφειοκρατική υποχρέωση (ή και περισσότερες), μέχρι να φτάσουμε στα όρια της προθεσμίας της και, ίσως, μπροστά στην απειλή ενός προστίμου. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, ποιος απολαμβάνει να πληρώνει λογαριασμούς ή να κλείνει ραντεβού για ιατρικά τσεκάπ ρουτίνας, όταν υπάρχουν τόσες άλλες, πολύ πιο συναρπαστικές εναλλακτικές επιλογές – όπως το να πιει ένα ποτήρι κρασί ακούγοντας μουσική ή να συναντήσει φίλους;
Μια νέα τάση όμως έρχεται να συνδυάσει όλα τα παραπάνω, κάνοντας τις γραφειοκρατικές υποχρεώσεις να μοιάζουν λιγότερο βαρετές, σχεδόν ευχάριστες, θα τολμούσαμε να πούμε. Είναι οι λεγόμενες admin nights: συναντήσεις που οργανώνει μια παρέα με σκοπό, στη διάρκειά τους, κάθε μέλος της να σβήσει όλα τα to-do που έχουν συσσωρευτεί στη λίστα του, από το να εξοφλήσει την εφορία και να διακόψει μια συνδρομή που δεν χρησιμοποιεί πια, μέχρι το να κάνει ένα ξεσκαρτάρισμα στα επαγγελματικά email του. Στο μεταξύ μπορεί να κουβεντιάζει, να ακούει μουσική και να απολαμβάνει ένα ποτήρι κρασί.
Οι λεγόμενες admin nights είναι συναντήσεις που οργανώνει μια παρέα με σκοπό, στη διάρκειά τους, κάθε μέλος της να σβήσει όλα τα to-do που έχουν συσσωρευτεί στη λίστα του.
Όλο και περισσότερα άρθρα σε διεθνή ειδησεογραφικά μέσα έχουν αρχίσει να περιγράφουν το trend. Ένα από αυτά παραθέτει την προσωπική μαρτυρία μιας 36χρονης δημοσιογράφου, της Molly Ward, που δοκίμασε να οργανώσει τη δική της admin night: «Η πρώτη φορά που άκουσα για τις “admin nights” ήταν τον Νοέμβριο του 2025, όταν έπεσα σε μια σχετική ανάρτηση στο Instagram. Από ό,τι κατάλαβα, φίλοι συγκεντρώνονται ένα βράδυ και τακτοποιούν ό,τι υπάρχει στη λίστα των εκκρεμοτήτων τους – όχι απαραίτητα επαγγελματικό, οτιδήποτε απασχολεί το μυαλό τους».
Στις προσκλήσεις που έστειλε ανταποκρίθηκαν περισσότεροι από όσους περίμενε. «Κάποιοι είχαν απορίες, αν για παράδειγμα στη διάρκεια εκείνης της βραδιάς θα μπορούσαν να εργαστούν κανονικά. Δεν ήθελα να νιώσουν ότι κάνουν υπερωρίες στο σπίτι μου, αλλά δεν έθεσα πολύ συγκεκριμένους κανόνες».
«Κάποιοι είχαν απορίες, αν για παράδειγμα στη διάρκεια εκείνης της βραδιάς θα μπορούσαν να εργαστούν κανονικά. Δεν ήθελα να νιώσουν ότι κάνουν υπερωρίες στο σπίτι μου, αλλά δεν έθεσα πολύ συγκεκριμένους κανόνες».
Πρότεινε στους καλεσμένους της να ντυθούν άνετα και να φέρουν τα αγαπημένα τους σνακ. Τελικά, εμφανίστηκαν 12-13 άτομα. Για να περιορίσει τα κρούσματα αναβλητικότητας, η οικοδέσποινα αποφάσισε να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα με τη βοήθεια χρονομέτρου κουζίνας: 30 λεπτά δουλειάς με διαλείμματα 10 λεπτών. Χωρίς πίεση να το ακολουθήσουν όλοι αυστηρά, φυσικά.
Τι συνέβη στην πράξη; «Κάποιοι συνέχιζαν να κουβεντιάζουν ακόμα και στη διάρκεια της δουλειάς, ενώ άλλοι μετά το διάλειμμα επέστρεφαν στις υποχρεώσεις τους. Υπήρχε ευελιξία. Στον τρίτο και τελευταίο κύκλο συντόμευσα το διάστημα εργασίας γιατί ένιωσα ότι ο κόσμος είχε αρχίσει να κουράζεται, δεδομένου μάλιστα ότι ήταν βράδυ εργάσιμης ημέρας. Μετά από εκείνο τον κύκλο, κάποιοι συνέχισαν την κουβέντα προτού επιστρέψουν σπίτια τους».
Στα διαλείμματα ανάμεσα στα διαστήματα εργασίας, δεν συζητούσαν μόνο περί ανέμων και υδάτων αλλά και για τις υποχρεώσεις που είχαν τακτοποιήσει στο μεταξύ κι αυτό τους έδωσε το κίνητρο να συνεχίσουν, όπως σχολιάζει η Ward. Η ίδια, πάντως, στη διάρκεια εκείνης της νύχτας κατάφερε να καταθέσει κάποια ιατρικά έγγραφα, να διακόψει μια συνδρομή που δεν χρειαζόταν πια και να κάνει ένα ξεκαθάρισμα στα επαγγελματικά mail της. «Το τελευταίο ήταν πολύ σημαντικό. Κάθε φορά που έμπαινα στο Gmail, έβλεπα μπροστά μου ένα μήνυμα που με προειδοποιούσε ότι ο αποθηκευτικός χώρος μου εξαντλήθηκε. Μου προκαλούσε άγχος, αλλά δεν έκανα ποτέ τίποτα γι’ αυτό».
Το feedback των επόμενων ημερών ήταν θετικό, προσθέτει η δημοσιογράφος: Οι καλεσμένοι της την ευχαρίστησαν γιατί με αυτό τον τρόπο είχαν την ευκαιρία να τακτοποιήσουν εκκρεμότητες που τους ταλαιπωρούσαν για καιρό. Αλλά το πιο εντυπωσιακό ήταν ότι έδωσε στην οικοδέσποινα την ευκαιρία να μάθει περισσότερα για τους φίλους της: «Ένας από αυτούς ανακοίνωσε ότι λόγω της καναδικής υπηκοότητάς του, έπρεπε να κάνει τα χαρτιά του για να βγάλει διαβατήριο. Ένας άλλος μας είπε ότι εκμεταλλεύτηκε το admin night για να γράψει τη διαθήκη του.
»Ήταν ένας κουλ τρόπος να έρθεις σε επαφή με ό,τι συμβαίνει στη ζωή των φίλων σου. Οι ίδιες οι εργασίες ήταν βαρετές, αλλά το περιεχόμενό τους πυροδότησε ενδιαφέρουσες συζητήσεις για σημαντικότερα θέματα γύρω από τη ζωή» κατέληξε η Ward.
«Ήταν ένας κουλ τρόπος να έρθεις σε επαφή με ό,τι συμβαίνει στη ζωή των φίλων σου. Οι ίδιες οι εργασίες ήταν βαρετές, αλλά το περιεχόμενό τους πυροδότησε ενδιαφέρουσες συζητήσεις για σημαντικότερα θέματα γύρω από τη ζωή»
Η ιδέα των admin nights είναι πρακτική και ενδιαφέρουσα, σύμφωνα τουλάχιστον με την προσωπική μαρτυρία της Ward. Από την άλλη, δεν μπορούμε να αποφύγουμε μια ανησυχητική σκέψη: Πότε οι υποχρεώσεις μας έγιναν τόσο πολλές ώστε, στον πολύτιμο ελεύθερο χρόνο της ενήλικης ζωής που περνάμε με φίλους, αντί να πίνουμε, να χορεύουμε και να φλερτάρουμε, πληρώνουμε λογαριασμούς και τακτοποιούμε συνδρομές;
Θα είχε επίσης ενδιαφέρον να δούμε ποιο είναι το ποσοστό των γυναικών που συμμετέχουν στις admin nights και γιατί. Μήπως, συνδυάζοντας τις καθημερινές υποχρεώσεις μας με την κοινωνικοποίηση, χρυσώνουμε το χάπι του mental load, του «νοητικού φορτίου» που συνοδεύει όλες τις απλήρωτες εργασίες της φροντίδας της οικογένειας και του νοικοκυριού, τις οποίες, ως μητέρες και σύζυγοι, συνεχίζουμε να επωμιζόμαστε δυσανάλογα μέχρι σήμερα;
