Από τα πολλά πράγματα που πίστευα μικρή και δεν επαληθεύτηκαν, ένα σχεδόν δεδομένο για τον τότε εαυτό μου είναι πως στο γραφείο θα φοράω τακούνια. Αλλά και στις εξόδους. Γενικώς, οι περισσότερες εμφανίσεις, με εξαίρεση τις αθλοπαιδιές και την παραλία, έμοιαζαν να περιλαμβάνουν αν όχι ψηλοτάκουνα, τουλάχιστον πλατφόρμες. Και δεν έφταιγαν μόνο οι σειρές και οι ταινίες. Ναι, τα σύνολα του Gossip Girl δεν μοιάζουν πλέον τόσο άνετα για κάθε μέρα, αλλά και οι γυναίκες γύρω μου δεν έμοιαζαν να θεωρούν υπέρβαση το να ψηλώσουν λίγο μέσα από τα παπούτσια τους. Μεγάλες κυρίες εξακολουθούν να επιλέγουν παπούτσια, με χαμηλότερο τακούνι από ότι παλιά, αλλά τακούνι, τιμώντας καθημερινά τον εαυτό τους και δίνοντας βάση στην εμφάνισή τους. Κι όμως, για μένα, αυτά τα παπούτσια φυλάσσονται για τις γιορτές των Χριστουγέννων και μερικές ακόμα εξαιρέσεις. Οι συνάδελφοι, οι συνομήλικες και οι φίλες μάλλον συμφωνούν. Δεν έχουμε συζητήσει αν όλες απλώς ταλαιπωρούμαστε ή αν έχουμε πιο ωραίες φλατ επιλογές, πάντως τα ψηλά ζευγάρια μένουν στην ντουλάπα περισσότερο καιρό από ότι βγαίνουν.
Η άνεση έχει γίνει σικάτη. Δεν είναι μόνο τα αναβαθμισμένα σνίκερ που έχουν βρει επάξια τη θέση τους στα look της καθημερινότητάς μας. Οι μπαλαρίνες δεν είναι πλέον μόνο ρομαντικές ή παλιακές, αλλά μεταμορφώνονται ανάλογα το στυλ του σχεδιαστή. Τα loafers έχουν γίνει το κατ’ εξοχήν παπούτσι εργασίας, και ακόμα και οι σαγιονάρες παραλίας δέχτηκαν τη δική τους αναβάθμιση που τους επέτρεψε να εμφανίζονται και εκτός άμμου.
Με την πάροδο των χρόνων, πολλές γυναίκες ίσως κατάλαβαν πως δεν χρειάζεται να ταλαιπωρούνται για να δείχνουν κομψές, θηλυκές και αρεστές, και ούτε χρειάζεται. Το «θα βάλω τακούνια» ακούγεται πλέον σαν προειδοποίηση επισημότητας και προσπάθειας.
«Όταν αισθάνομαι λίγο πεσμένη, φοράω τα αγαπημένα μου ψηλοτάκουνα ώστε να σταθώ λίγο ψηλότερα» είχε πει η θρυλική και προσφάτως εκλιπούσα Dolly Parton θυμίζοντάς μας κάτι ακόμα. Τα τακούνια δεν είναι ένα απλώς ένα κομμάτι προορισμένο να μας κάνει τη ζωή λίγο πιο άβολη. Αντιθέτως, έχουν συχνά υπάρξει αντικείμενο πόθου πολλών γυναικών που το βλέπουν ως ένα όπλο. Ένα πιο αισθησιακό και glamorous παπούτσι, ένα ζευγάρι που τις κάνει να έχουν καλύτερη στάση σώματος, που τους υπενθυμίζει τη λάμψη τους τις ημέρες που την έχουν ξεχάσει.
Οι μεγαλύτεροι οίκοι μπορεί να έχουν επενδύσει σε εντυπωσιακές φλατ επιλογές (για να μη χάσουμε την αισθητική στο βομό της ανάπαυσης), ωστόσο ποτέ δεν εγκατέλειψαν τη γοητεία του ψηλού παπουτσιού. Ένα κομμάτι συχνά δυσκίνητο και αμήχανο, αλλά, όμορφο. Η Carrie Bradshaw διένυε χιλιόμετρα μέσα στα Manolos της (άραγε, θα καταδεχόταν να βάλει σήμερα φλατ, έστω και Manolo Blanhik;) και η Miranda Priestley δεν θα ήταν η ίδια αν δεν ολοκλήρωνε το power dressing- καθρέφτη της προσωπικότητάς της με ψηλοτάκουνα.
Μάλιστα, τη φετινή σεζόν τα παπούτσια επιδιώκουν να γίνουν οι πρωταγωνιστές, όχι το αξεσουάρ. Μετά από σεζόν και σεζόν μινιμαλισμού και ενός παρόμοιου αλγόριθμου, οι καταναλώτριες φαίνεται πως αναζητούν αυτό το κάτι ”extra” στις αγορές τους, όπως επιβεβαιώνει στους Financial Times η Διευθύντρια των Αξεσουάρ στο θρυλικό πολυκατάστημα Harrods. Μέσα από πιο μελετημένες και ίσως ασυνήθιστες επιλογές η κάθε μια μπορεί να εκφράσει τη διάθεση, την προσωπικότητα αλλά και τις προθέσεις της, και σίγουρα τα τακούνια δεν αποτελούν πια την «εύκολη λύση», αλλά μαρτυρούν σκοπό και συνειδητή επιλογή. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Δημιουργικός Διευθυντής του brand Herbert Levine, επιβεβαιώνει πως το συναίσθημα που βγάζουν τα πιο φαντασμαγορικά σχέδια είναι αυτό που αναζητά πλέον το κοινό, ακόμα και αν αυτό σημαίνει υπερβολή. Όπως αναφέρει «με έναν παράξενο τρόπο, το παιχνίδι και ο στολισμός μοιάζουν πιο ειλικρινή πλέον».
Το παπούτσι που ζητά αυτή την παραπάνω προσοχή στο περπάτημα, την διάθεση να νιώσει λίγο άβολα όποιος το φορά φέρνει και το ίδιο κάτι πίσω. Δράμα, λάμψη και μια ανεβασμένη δόση μεγαλοπρέπειας. Μπορεί να μην είναι πρακτικά, είναι όμως υπέροχα.
