Όταν ένα πολυαγαπημένο βιβλίο ετοιμάζεται να μεταφερθεί στη μεγάλη ή τη μικρή οθόνη, μια ηθοποιός μοιάζει να είναι στην κορυφή της λίστας: η Daisy Edgar-Jones. Αυτό το άτυπο μοτίβο στην καριέρα της ανερχόμενης Βρετανίδας έχει ως αποτέλεσμα ένα συναρπαστικό roster ηρωίδων, από την Μαριάν στη σειρά «Normal People» (βασισμένη στο best seller της Σάλι Ρούνεϊ), που την έκανε διάσημη, ως τo «κορίτσι του βάλτου» Κάια στο «Εκεί Που Τραγουδούν οι Καραβίδες» (μεταφορά του υπερδημοφιλούς βιβλίου της Ντίλια Όουενς). Πρόσφατα, η 28χρονη ηθοποιός πέρασε στον κόσμο της Τζέιν Όστεν πρωταγωνιστώντας στο «Λογική και Ευαισθησία», σε σκηνοθεσία της Georgia Oakley. Σε αυτή τη μοντέρνα κινηματογραφική διασκευή, η Edgar-Jones υποδύεται την Έλινορ Ντάσγουντ, κλασική φιγούρα της βρετανικής λογοτεχνίας. Μετά το θάνατο του πατέρα τους, η Έλινορ, οι αδελφές της και η μητέρα τους βρίσκονται αντιμέτωπες με την οικονομική ανασφάλεια και αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το πατρικό τους σπίτι, σε μια κοινωνία όπου το μέλλον μιας γυναίκας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το γάμο. Με τις φυσικές, αβίαστες ερμηνείες και την ανεπιτήδευτη αισθητική της, η ταινία προσεγγίζει με φρέσκια ματιά και βαθιά ανθρωπιά τα διαχρονικά θέματα της Όστεν.
Η Daisy Edgar-Jones μιλάει στο Marie Claire Greece για το συσχετισμό της ιστορίας με το σήμερα, τη χημεία με τη συμπρωταγωνίστριά της, Esmé-Creed Miles, και τη σημασία που έχουν ακόμα και τα χτενίσματα στο διαχρονικό μήνυμα της ταινίας.
Το «Λογική και Ευαισθησία» είναι, αναμφίβολα, ένα κλασικό έργο. Ωστόσο, η δική σας εκδοχή μοιάζει τόσο σύγχρονη, διαχρονική και οικεία στο σημερινό κοινό. Πώς φροντίσατε η δική σας προσέγγιση στους χαρακτήρες να τους κάνει επίκαιρους και προσιτούς στο σύγχρονο θεατή;
Η Έλινορ Ντάσγουντ ήταν ένας λογοτεχνικός χαρακτήρας που αγαπούσα από παιδί. Ένιωθα πως την καταλάβαινα πραγματικά. Όταν, όμως, διάβασα το σενάριο και είδα το όραμα για την ταινία ενθουσιάστηκα, γιατί ένιωσα πως η προσέγγιση ήταν από τη φύση της φρέσκια, χάρη στον ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο με τον οποίο επέλεξαν να προσεγγίσουν το υλικό. Μου άρεσε ιδιαίτερα το ότι το σενάριο επέτρεψε στη δική μου Έλινορ να εκδηλώνει μια πιο δυναμική, σχεδόν ορμητική πλευρά του χαρακτήρα της. Γιατί, παρόλο που εκείνη εκπροσωπεί τη λογική, είναι ένας άνθρωπος γεμάτος πάθος και ευαισθησία. Απλώς έχει μάθει να τα τιθασεύει και να τα κρατά υπό έλεγχο, γι’αυτό και το να της δίνεται η ευκαιρία να εκτονώνεται σε ορισμένες στιγμές είναι κάτι που βρίσκω συναρπαστικό.
Πιστεύω, όμως, ότι η δύναμη της Όστεν βρίσκεται ακριβώς στο γεγονός ότι γράφει για την ανθρώπινη εμπειρία. Παρόλο που οι χαρακτήρες της δημιουργήθηκαν πριν από 200 χρόνια, όλοι γνωρίζουμε μια δεσποινίδα Τζένινγκς, όλοι γνωρίζουμε μια Μαριάν και μια Έλινορ.
Πώς καταφέρατε να δημιουργήσετε αυτή τη χημεία με την Esmé και να χτίσετε τη σχέση μεταξύ των δύο αδελφών;
Όλα προέκυψαν πολύ φυσικά, σχεδόν ενστικτωδώς. Η Esmé κι εγώ είχαμε συνεργαστεί στο παρελθόν, όταν εγώ ήμουν 19 και εκείνη 17 ετών. Γνωριζόμαστε εδώ και πολύ καιρό και τρέφουμε μεγάλη αγάπη η μία για την άλλη. Υπήρξε, μάλιστα, μια ξεχωριστή στιγμή όταν συναντηθήκαμε στο δοκιμαστικό. Έπρεπε να παίξουμε μαζί μια αρκετά μεγάλη σκηνή. Ήμουν αγχωμένη, γιατί ήταν η πρώτη φορά που δοκίμαζα να πω τους διαλόγους δυνατά. Ως ηθοποιός μπορεί να έχεις ήδη μια ιδέα για το πώς θέλεις να προσεγγίσεις ένα ρόλο, αλλά μόνο όταν βρεθείς πραγματικά στον ίδιο χώρο με το συμπρωταγωνιστή σου μαθαίνεις τα περισσότερα. Θυμάμαι ότι έπαιζα εκείνη τη σκηνή με την Esmé και σκεφτόμουν: «Α, βρήκα την Έλινορ». Κι αυτό συνέβη μόνο μέσα από τη μεταξύ μας σύνδεση. Η Esmé έχει ένα μαγικό, απρόβλεπτο βάθος στον τρόπο που δουλεύει, κι έτσι, όταν παίζαμε μαζί, ένιωθα πως χανόμουν ολοκληρωτικά μέσα στους χαρακτήρες μας. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στα γυρίσματα. Όλα κυλούσαν ενστικτωδώς. Η Georgia μάς έδωσε, επίσης, την ελευθερία να πειραματιστούμε λίγο και να αυτοσχεδιάσουμε. Όλες εκείνες οι στιγμές όπου κάνουμε πλεξούδες η μία στα μαλλιά της άλλης και ερχόμαστε τόσο φυσικά και τρυφερά σε σωματική επαφή είναι πολύ όμορφες. Άλλωστε, ένα μεγάλο μέρος της αδελφικής σχέσης βασίζεται στις κοινές αναμνήσεις και σε όσα έχουν ζήσει μαζί οι άνθρωποι. Εμείς είχαμε ήδη αυτή την κοινή ιστορία. Ήταν ένα δώρο.
Να μιλήσουμε και για τα κοστούμια; Και ιδιαίτερα για τα μαλλιά σας. Τα χτενίσματα αξίζουν μια ξεχωριστή αναφορά.
Νομίζω ότι η σκηνοθέτις μας ήθελε να καταργήσει την απόσταση που συχνά δημιουργούν οι ταινίες εποχής ανάμεσα στο θεατή και τους χαρακτήρες, γιατί οι ηρωίδες μιλούν με έναν τόσο ποιητικό τρόπο και φορούν ρούχα που δεν θα φορούσαμε σήμερα. Ήθελε, λοιπόν, να βρει έναν τρόπο ώστε η κινηματογραφική αφήγηση να αποκτήσει μια αίσθηση αμεσότητας, αυθεντικότητας και οικειότητας. Τα μαλλιά, ειδικότερα, αφηγούνται μια ολόκληρη ιστορία. Το σπίτι των Ντάσγουντ είναι ένα σπίτι χωρίς άντρα. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια οικογένεια γυναικών. Και έχει μεγάλο ενδιαφέρον να εξερευνάς αυτή την ιστορική περίοδο και να αναρωτιέσαι πώς μπορεί να ήταν ο εσωτερικός κόσμος αυτών των γυναικών. Μέσα από τα πορτρέτα βλέπουμε μια κάπως εξωραϊσμένη εκδοχή της πραγματικότητας. Είναι σαν το Instagram σήμερα: μια πιο επιμελημένη, γυαλισμένη εικόνα. Όταν, όμως, οι γυναίκες βρίσκονται μόνες μεταξύ τους, είναι πολύ πιθανό να είναι πιο χαλαρές και αυθόρμητες. Μου αρέσει που οι Ντάσγουντ έχουν κάτι το μποέμ. Είναι μια οικογένεια με καλλιτεχνικές ανησυχίες. Η Έλινορ σχεδιάζει και ζωγραφίζει, ενώ η Μαριάν ασχολείται με τη μουσική. Η κυρία Ντάσγουντ μοιάζει με μια γυναίκα που ενθαρρύνει και γιορτάζει με υπέροχο τρόπο τη νεότητα και την ελευθερία των κοριτσιών της. Όλες αυτές οι μικρές λεπτομέρειες συνέβαλαν, νομίζω, στο να αποκτήσει η ταινία μια φρέσκια και διαφορετική αίσθηση.
Πολλά κλασικά λογοτεχνικά έργα αναδεικνύουν την ανάγκη μιας γυναίκας να παντρευτεί, αλλά και τη σημασία της οικονομικής ασφάλειας. Πώς μπορεί να λειτουργήσει αυτό για ένα σύγχρονο κοινό;
Αυτό που αγαπώ στην Όστεν είναι ότι πάντα υπάρχει μια ιστορία μέσα στην ιστορία. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια πολύ ρομαντική και απολαυστική ταινία. Έχει, όμως, εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον να παρακολουθείς τις γυναίκες της οικογένειας Ντάσγουντ και όσα περνούν.
Στην αρχή της ταινίας χάνουν την περιουσία τους, η οποία περνά αυτομάτως στον αδελφό τους.
Πρόκειται, ουσιαστικά, για μια ιστορία γυναικείας ανθεκτικότητας και για τον τρόπο με τον οποίο καταφέρνουν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες και να διαχειριστούν τη θέση στην οποία βρίσκονται.
Αισθάνομαι περήφανη γι’ αυτό το στοιχείο της ιστορίας. Νομίζω ότι η πραγματική ιστορία αγάπης βρίσκεται ανάμεσα στις ίδιες τις γυναίκες, στo δεσμό και στην αδελφική αγάπη που τις ενώνει. Τελικά, οι Ντάσγουντ βρίσκουν την αγάπη και παντρεύονται από έρωτα, επιλέγοντας να βάλουν τις δικές τους επιθυμίες και τον εαυτό τους σε προτεραιότητα. Ακόμη και η ίδια η δημιουργία αυτής της ταινίας έμοιαζε με έναν πραγματικό ύμνο στη δύναμη και την ανθεκτικότητα των γυναικών. Κι αυτό γιατί πολλές από τις γυναίκες που συμμετείχαν στην κινηματογραφική ομάδα και είχαν την ευθύνη των επιμέρους τμημάτων ήταν πραγματικά εξαιρετικές.
